Ne yaptım biliyor musun;daha çok şarkı söyledim,sigaraya yeniden başladım,alışveriş yaptım gereksiz...

Aslında ben sensizlikte ne yaptığımın farkında değildim...Her bitişte yapıldığı gibi kendimi hırpaladım durdum günlerce...Hergün gelirsin diye umutlar besledim,gün bitimlerindeyse hiç gelmedin..!Her umut yitimimde daha da kaybettim kendimi,benliğimi...Sendin ya 'hayatımın tek gereği' sen olmayınca çok gereksizdi herşey,yapılan tüm eylemler,bazen ben bile bir hiçtim hayatın gözünde!!!Bol bol şarkılar tuttum O'ndan bana diye,sonra yemin ettim bir daha tutmamaya onu bile yapamadım...Ben sensizlikte kendime bile hoyrattım....

Ne yaptım biliyor musun;bol bol seyahat ettim hatta yanlızlık çektim,pişman oldum kimseye söylemedim...!

Yollara urdum kendimi belki sevdandan çıkar bir yol bulurum diye...Anladım sensiz bütün yollarım çıkmazdı benim...Hep kendime,senin olmadığın bir yöne doğrulttum pusulamı,ama sonunda yine hep sen çıktın karşıma...Mutluluk oyunları oynadım,onların yanında hep güldüm,şen göründüm!Kendimle yüzleşmekten kaçtım,ama geceleri karanlığa hep seni anlattıp ağladım...!

Yani sustum genelde,bazende gülümsedim nazikçe dinlemediğim belli olmasın diye...

Sustum hep,biliyordum konuşsam yine sen çıkıcaktın cümlelerimin içinden...Senden değil aslında sevdanın acısından korktum,KabuL Kaçtım ben...!Başka çarem mi vardı ki?Bir bilsen aslında o kadar söyleyecek şey vardı ki,ama sen hiç duymak istemedin,gelmedin,belki de özlemedin...Dostlarım sevdalarını anlatırken bana hep ikimizi düşledim,onlara hep güldüm,hayallerimi kendime,mutluluklarını mutsuzluğuma hapsettim...

BiTTi buraya kadarmış dedim,
Unuttum bile dedim...
Avuttum kendimi sözde!
Ama yinede akıyor gözyaşlarım,
Islatıyor yastığımı seni özlediğim gecelerde!

»»   αуяιℓιğιη ιℓαηι   ««

Gidiyor musun diye sorma bana.Gönderen sensin. Ne terk etmeyi istedim seni,Ne de daha yaşamadığımız bu aşkı toprağa gömmeyi. Senin kadar öfkeliyim ben de.Senin kadar endişeli...

Bir dokunuşunla bin kenti yıkacak güç verirdin banaAma inandıramadım seni. Sen, sorgularken beni kafandaBen, gözlerinin içine bakıyordum kuşkuyla.Bir tek sözün bağlardı beni sana, Oysa sen hep susmanın koynunda.Aşkın içine bir kez girdi mi kuşku,Teslim alır bedenleri de. Sütten çıkmış ak kaşık değildimAma yalanı sokmadım iki kişilik dünyamıza. O dünya ki bazen minicik bir odadaBazen kentin ortasında şekillendi.

Nasıl da güzeldi...Zaten varsın diye her şey güzeldi amaSen buna inanmadın. Ah bu sorular...

Yaşamak varken sevdayı delice,Niye boğarız sorularla?Nasıl ikna edebilirdim seni?
Ben, aşk dedikçe sen, dur dedin. Ben, seninleyim dedikçeSen, hayır dedin. Zaten az konuşan senOlumsuz ne kadar sözcük varsaBulup çıkardın ortaya.Bense hiç bir şey diyemedim.Ne kadar zarar vermişim sana meğer.Nasıl değiştirmişim seni. Oysa hiç böyle düşünmemiştim. Kimseye zarar vermek istemem ben. Kimseyi olduğundan farklı bir hale getirmek istemem. Ama öyle oldu işte. Demek ki; gitmelerin zamanı şimdi.

Çocukluğuna sığınır atlatırsın bu acıyı. Ne sevişmelerimiz kalır aklında, ne sevda sözlerimiz. Rahat değilim diyordun ya, rahat ol artık. Gülüşlerini saklaman için bir neden kalmadı. Tedirginliğinin sebebi de kalktı ortadan.Biliyor musun bir tanem!Gidişim yürekten değil, zorunluluktan.Sanma ki, bu toy sevdayı başka kimliklere taşırım. Sanma ki, benden sakladığın gülüşleriyalancı yüzlerde ararım. Seni de götürürüm yüreğimde.

Her zaman yokluğunu taşırım.

Bulup, bulup kaybettim seni bebeğim. Ne yazık ki, tozduman edemedim kuşkularını.Ne yazık ki, kalamadın bana. Öpücüğümün kokusu kalacak kapının eşiğinde. Kokladıkça; bizi bir yanlışa mahkum ettiğini anlayacaksın.

"Kendine iyi bak" bir veda değil elveda cümlesidir çoğu zaman.

O üç kelimeden çok daha fazlasını gizler içinde... "Kendine iyi bak." Çünkü bundan sonra ben yanında olmayacağım. Olamayacağım. İstesem de istemesem de. Sevdim bir zamanlar seni, hala seviyorum ve benden sonra da mutlu olmanı istiyorum. Olur da bir gün dönersem seni iyi bulmak istiyorum.

Kendine iyi bak derler ve giderler. Tutkuyla sevenler, bazen birden fazla söylerler bunu. Çünkü onlari ayırmak, eti tırnaktan ayırmak gibidir. Kolay kolay kopamaz onlar, süreç çok acı vericidir, yürek parçalayıcıdır. Her seferinde azalan umutlarla geri döner ve yine "Kendine İyi Bak" gözleriyle ayrılırlar. Ta ki umut da, sevgi de tükeninceye kadar. Ta ki son elveda mezar sessizliğine bürününceye kadar.

Kendine iyi bak derler ve giderler... Biliyorum çok kanayacaksın ama daha iyisini yapamıyorum; diyemedikleri için kendine iyi bak derler. Vicdanlarını rahatlatmak için kendine iyi bak derler, çünkü o kan uzun süre akacaktir ve o yara asla kapanmayacaktır, bilirler... Kendine iyi bak derler ve giderler...